Plastikc

Twee keer per schooljaar moeten wij een minor volgen, een extra vak dat we 10 weken lang 1 keer in de week krijgen. Dit keer koos ik ‘kennismaking met de Chinese taal en cultuur’. Ik kon ook voor Italiaans of Photoshop gaan, maar wie wil iets voor de hand liggends als er Chinees wordt aangeboden? Daarnaast ben ik altijd al gefascineerd door de Chinese cultuur dus dit was een gouden kans.

Chinees is een taal die voor mij totaal onbegrijpelijk is. Er zijn geen aanknopingspunten of herkenbare woorden zodat je misschien een beetje kan snappen waar ze het over hebben. Ook het Chinese schrift is geen wijs uit te halen voor een westerling. Hoe spannend is het dan als de kans wordt geboden om een klein stukje van die mystieke sluier omhoog te kunnen tillen en te kunnen spieken in een wereld die zo onbereikbaar lijkt?

Chinees is als geen andere taal. Wij spreken met woorden, woorden aan elkaar gezet door letters die allemaal dezelfde uitspraak hebben, op de korte en lange klanken na natuurlijk. Maar Chinees werkt zo niet. Zij hebben alleen maar klanken: 5 welteverstaan. Van hoog naar laag, laag naar hoog, hoog-laag-hoog, kort-laag en kort-hoog. Snap je hem nog?
Het is een beetje als zingen: ‘Doe mij maar na: maaaa’ zong onze Chinese lerares vrolijk van klank veranderend. Maar let wel op, want verander je de uitspraak van het woord dan zeg je in plaats van ‘paard’ ineens ‘zoenen’. En ‘mag ik je zoenen’ in plaats van ‘mag ik je paard’ kan nog al eens voor verwarring zorgen.

Het Chinese schrift brengt een nog grotere verbazing met zich mee. Waar wij zijn geëvolueerd naar letters, zijn zij verder gaan schrijven met grottekeningen. ‘Zo teken je een boom, teken je er twee naast elkaar heb je een bos. Met drie bomen heb je een oerwoud!’ waarna ze drie abstracte bomen op het bord tekent. Het is enorm ver gezocht want alleen als je heel goed kijkt en je weet dat het een boom is, kun je eruit halen dat het een boom moet voorstellen. Als poëten hebben ze betekenissen aan tekens gegeven welk zelfs de beste cryptogrammen-oplosser niet opgelost zou krijgen.

Het is een absurde gewaarwording dat Chinees, maar ik vind het ontzettend interessant en ik heb nu al zin in de volgende les. Tot die tijd praat ik nog wat met de enige klasgenoot die met mij mee durfde over hoe apart het is.

Gister las ik dat er een dode parachutist is gevonden in een weiland bij vliegveld Teuge. Hetzelfde vliegveld als waar T. en ik vorige week nog zulke vrijheid genoten in een Cessna. Vandaag blijkt dat de parachutist een 48-jarige man uit Schijndel was, wie al 10 dagen in dat weiland lag. 10 dagen geleden, zaterdag 8 december. Diezelfde mooie, stralende dag als toen T. en ik in die Cessna vlogen. Ik heb hem niet gekend, ik heb hem niet zien vallen, ik weet niet wie hij is en waarom hij wilde springen. Waarom zijn parachute niet open ging of waarom niemand het heeft gezien. Maar ik weet wel dat ik een brok in mijn keel heb. Die stoere man, diezelfde stralend mooie zaterdag. Wij gingen naar huis met een gevoel van vrijheid, van nieuwe ervaring en opleving. Hij niet, hij ging niet naar huis. Niet terug naar het Brabantse land met dat gevoel van opleving en vrijheid. Hij bleef liggen in dat weiland voor 10 dagen met maar 1 nieuwe ervaring: overlijden.