Monthly Archives: juli 2010

‘Als het donker is gaan wij naar vakantie.’
‘En waar gaan jullie heen dan?’
‘Naar Vakantie.’
‘Oh, en is het leuk daar?’
‘Ja!’
Tijdens het lopen in een van de kastelen, verdiept in mijn gedachten en muziek staat er ineens een meisje voor mijn neus met wie ik deze conversatie had. Dat zijn nou de leuke conversaties op een dag post rondbrengen. Dit kleine meisje wist mij te overtuigen dat ‘Vakantie’ een heuse bestemming is.
De dag voor ik dit gesprek had met dit meisje, had ik een gesprek met Jop. Over hoe je vroeger de wereld zo anders en letterlijk zag. Middelbare school ‘t Heuveltje zat op een heuvel, een klas met nieuwe kindjes was omdat de oude stuk waren en je oma in Friesland woonde in een heel koud land hier heel ver vandaan.
Wat heerlijk toevallig dat ik de dag erna dit gesprek heb mogen voeren met het brutale mini meisje, ik denk dat Vakantie veel leuker is dan Frankrijk of Spanje.

Bel ik mijn moeder vanochtend in volle glorie op, rond hetzelfde tijdstip als ik haar gister belde, maar toen in paniek. Neemt ze op met “wat heeft hij nou weer naar binnen gehaald?” Gister was de tweede keer dat, toen ik alleen thuis was terwijl ik daar niet meer woon, Bob een vogel mee naar binnen sleurt.
Nadat ik de post had rond gebracht en ik vrolijk de achterdeur open zette om weer vol goede moed aan mijn kastje te gaan werken komt Bob met een trotse blik in zijn ogen naar binnen gehuppeld met een duif in zijn bek. Naast het idee dat een kleine Bob met een gigantische duif in zijn bek een geniaal gezicht is, was het ook enorm ranzig. De duif liet namelijk op onze mooie houten vloer een klein spoor van bloed achter. Ik belde meteen in paniek mijn moeder op om te vragen wat ik hier nou weer in godsnaam mee aan moest “EN IK GA DAT BLOED NIET OPRUIMEN!!” Na even wat vieze blikken te hebben getoond bleek het beest nog te leven en fladderde, met bloed en al, de kamer rond, vloog tegen het raam en ging op een stoel staan en Bob er miauwend achteraan. Nadat het beestje ook daar werd weggejaagd zat hij zielig en bang in een hoekje. Nog steeds maar half wetend wat ik aan het doen was liep ik naar de kelder om een theedoek te pakken in de hoop het beestje buiten te zetten zonder dat hij weer weg vloog. En dat lukte, het beestje ging zonder tegenstribbelen mee en ik zette hem/haar op het dak van het hout hok waar het nog even versuft en bang voor zich uit staarde. Nadat ook Poekie achter het beestje aan ging vloog het weg. Ik belde wederom mijn moeder op en barstte daarna in lachen uit vanwege dit vieze, rare, onmogelijke tafereel. En natuurlijk heb ik toch de vloer even gedweild. Mijn karma is weer helemaal gereinigd voor deze week. Ik hoop alleen niet dat ik nu gestraft wordt omdat het beestje nu alleen maar meer lijd nu hij met zijn kapotte oogje de rest van zijn leven door moet.

zijn heerlijk!
Mijn dag zag er als volgt uit:
Ik stond om 9 uur op
Ontbeet
Kleedde aan
Deed de afwas
fietste naar mijn moeders huis
Ging wat zappen
Lunchte
Post sorteerde
Post bezorgde
At een pruim
Zaagde wat plankjes
Schuurde wat plankjes
Werd enthousiast over mijn ‘operatie: pallet nachtkastje’
Fietste naar huis
Versjouwde zooi uit onze tuin naar een auto
maakte schoon
maakte meer schoon
hield neus dicht vanwege stank
maakte meer schoon
En dan nu even afkoelen met een lekker glas Spa & Fruit en dan zo een filmpje kijken met mijn huisgenoot. Ik heb een heerlijke dag gehad

De dagelijkse, welbekende klaagzang van de Nederlander: in de winter is het te koud, in de lente niet warm genoeg, in de zomer te warm en in de herfst is het te nat. We hebben nu een paar super weken met zon achter de rug, het was zweten, plakken, zonnen en zwemmen. Niet uit te houden in de bakkerij en te warm in de zon. Maar juist op dagen als deze, dat de wolken ons belonen met hun breuk en een fikse regenbui op ons dak gooit, juist op dagen als deze zijn we allemaal gelukkig. Blij dat het eindelijk even afkoelt, dat de zon eindelijk even verscholen word achter de wolken en dat de planten weer door de natuur gevoed worden. Mijn oma zei het al vanaf dat ik een kind was als ik weer eens klaagde en zei dat ik in landen als India of Australië wilde wonen, waar het altijd mooi weer is: ‘de seizoenen maken je creatief.’ Het is waar en niet alleen creatief, ook dankbaar. Dankbaar voor de regen in de zomer, voor de zon in de herfst, voor de sneeuw met kerst en voor de crocussen die zo bijdehand elke lente weer opnieuw hun kopjes boven de grond uitsteken en ons verblijden met hun heerlijke geuren en kleuren. Nee, ik woon voorlopig prima hier in dit land vol weerlijkse verassingen.

Omdat je soms over straat loopt en denkt de rug van iemand te zien die je kent, omdat je soms in de kroeg staat en in een flits denkt het gezicht te zien van iemand die je kent, omdat je soms de pijn voelt van het besef dat die gene er helemaal niet meer is. Omdat je soms jezelf een wanhoop voelt omdat je iedere keer denkt iemand te zien die helemaal niet meer op deze wereld is. Of misschien omdat het besef van dit verlies er nog niet helemaal in zit. Iemand verliezen op de manier waarop mijn broer is verloren is raar. Ik denk dat ik sinds deze week ook voor het eerst durf te praten over dat hij overleden is in plaats van dat hij weg is gegaan, de vakantie is over. Anderhalf jaar later, en het is nog zo vers als de dag van gister. Stilstaan doen we niet, rouwen is geen tijd voor en de pijn voelen is niet mogelijk. Maar zoals elke cliche zegt: je kan rennen, verstoppen en op andere dingen focussen wat je wilt, maar uiteindelijk haalt zoiets je toch in. En het slaat in als de bliksem die gister zo mooi de wereld verlichtte. Maar helaas geen verlichting bij dit gevoel, geen stroom, geen energie of frisse regen in dagen van hitte. Nee, deze bliksem is hard en genadeloos, onontkombaar en zeker niet verfrissend. En toch zullen we moeten leren hier mee om te gaan. Maar hoe, in godsnaam hoe, leer je, kan je, wil je hier mee omgaan? Vertel het me, want ik weet het niet.

Vandaag over een maand vliegen Hannah en ik naar Ierland, 10 augustus is het zo ver. Daar winnen we een uur van ons leven mee, aangezien het daar een uur eerder is dan hier. We vertrekken om 9.25 en komen om 9.20 aan. Altijd leuk, tijdreizen. Helaas verliezen we dat uur weer als we weer terug vliegen aangezien we dan een uur langer over de reis zouden doen dan het werkelijk duurt.
Gister hebben we de campings besproken. We beginnen in Limmerick, camping Curragh Chase, daarna reizen we naar Tipperary op de Apple Farm camping om vervolgens te eindigen aan de kust van Cork op een Sexton’s camping. De campings zijn geboekt, het vliegtuig zal klaar staan en de reisboeken zijn verzameld. We hebben er zin in!!

“Alle marokanen zijn kut” is discriminatie. “Alle negers hebben zoeloelippen” is vooroordeling en dat “alle verslaafden hetzelfde moeten worden behandeld” is iedereen over een kam scheren. Maar we doen dit niet alleen met marokanen, negers en verslaafden, we doen dit ook met onzelf en elkaar. “Ik snap vrouwen niet.” “Mannen kunnen niet luisteren.” In het eerste geval hebben ze meestal wel gelijk, want ook ik snap vrouwen niet. Hun gedachte gang misschien wel, ik ben immers zelf een vrouw. Maar waarom ze niet even chillax kunnen doen niet. Iets met hormonen en onzekerheid of zo. Maar toch klaagt niemand ooit over discriminatie als deze uitspraken worden gedaan. Her en der hoor je een ‘ej!’ uit protest, maar discriminatie word nooit genoemd. En toch moet ik even over hetzelfde punt klagen, gewoon uit gewoonte denk ik. Ik snap vrouwen ook niet en ik kan er dan ook niet mee omgaan. Ik voel me dan ook vaker ‘down’ met de mannen dan met de vrouwen. Zie ook de weinige hoeveelheid vrouwelijke vrienden die ik heb en als ik ze al heb hoe snel ik er ruzie mee maak. Een heel enkele keer hoor ik dan ook wel eens of ik lesbisch ben, mijn mannelijke kant komt nogal naar boven, maar thank god ben ik gewoon hetero. Want ik kan al niet vriendschappelijk met vrouwen omgaan, laat staan in een relatie. En ook ik ben nu aan het discrimineren over dat alle vrouwen lame zijn. Maar je zegt natuurlijk niet “Alle vrouwen zijn kut! Ja oke, op een paar uitzonderingen na.” dan is heel de kracht van je zin weg. Maar toch even bij deze: “Alle vrouwen zijn kut! Ja oke, op een paar uitzonderingen na.”