De meningen over onze gedoogde heer Wilders zijn al lange tijd flink verdeelt. Of je houd van hem, of je mag hem echt niet. In het begin had ik wel respect voor de beste man met peroxide haar. Het werd wel eens tijd dat er stof opgewaaid werd in ons lang slapende kabinet. Wilders zette menig burger en politicus aan tot denken. Hij verbrak taboes en maakte scherp, ik was er blij mee.
Maar Wilders is zijn vechterslust naar mijn mening een beetje kwijt en de hedendaagse politiek begint een meer en meer op het speelplein te lijken. Straattaal lijkt politieke taal te worden, alles voor het imago en als we het er niet mee eens zijn stampvoeten we een keer en lopen boos weg. Armen over elkaar, lippen op elkaar en ‘s-avonds naar moeder rennen om te vertellen hoe onaardig ze voor je zijn. Als politica continue uit oververhitte discussies weglopen omdat het ze te veel wordt, als ons kabinet misschien wederom gaat vallen omdat ze het niet met elkaar eens kunnen worden, waar is dan de stabiliteit in ons land gebleven? Weken discussiërende politica over de bezuinigingen terwijl de een na de ander naar die discussie door zijn privé chauffeur wordt gebracht. We zijn zo ver ons disciplinaire spoor bijster dat we de PVV als gedoog partij hebben aangenomen en allemaal als burger maar accepteren dat het een stelletje hanen is wat allemaal hun gelijk wil krijgen. En het volk? Het volk zit met een continue wankelend kabinet. Met een regering als de toren van pizza. Het staat wel, maar iedereen ziet dat het scheef staat en niemand heeft er écht vertrouwen is.
Wanneer kunnen wij hierover staken?