Acht uur opstaan voor vrijwilligerswerk klinkt vroeg en dat is het ook. Maar ik moet zeggen dat het vandaag goed te doen was, ik had er zin in, dat maakt het altijd al een stuk makkelijker. Ik was om tien voor acht aanwezig, stelde me wat voor en ging om acht uur aan de slag met een man die mij het een en ander uitlegde. Het is een dirty job maar dat wist ik al. Kattenhokken zijn niet fris als er zo’n acht in een kooi zitten. Kattenbakken poetsen, haren wegvegen, vloeren dweilen en kussens uitkloppen hoort er allemaal bij. Maar terwijl jij daar hard staat te poetsen komt er zo nu en dan een poes om je been gekruld, miauwen, aandacht vragend. Je kroelt even met ze waarna ze je dankbaar aankijken en weer weglopen om een paar minuten later weer hetzelfde te komen halen. Maar er zitten ook poezen bij die schuw zijn, een kitten ging met zijn oren plat in zijn nek liggen blazen als ik maar een meter van hem verwijderd was.
Er komen van allerlei soorten katten binnen. Van katten van baasjes die er niet meer voor kunnen zorgen tot dozen kittens die als vondeling langs te weg zijn geplaatst. Het is echt heel sneu om te zien hoe schuw sommige katten zijn. Maar des te liever worden ze opgevangen door de andere katten.
De laatste twee hokken deed ik samen met een dame die daar regelmatig ‘werkt’. Een hartstikke lief mens die net als ik, als een malloot tegen die katten praat. Ik heb hele miauw conversaties met die beestjes gehad.
Maar wat nog het allermooiste was, waren een moeder met haar twee zoontjes. Zoontjes mochten een poes uitzoeken, een jonge waarmee ze konden spelen. Het kittenhok waar ik net schoon stond te maken had een hele leuke, rode poes. Ik ben haar naam kwijt, die was nogal lastig. Maar de glans in de ogen van de kleine mannetjes toen ze het beestje aaiden en oppakten was onbetaalbaar. Het gezicht van de moeder toen ze het poesje oppakte was ook prachtig. Moeder en zoons waren meteen verkocht en na wat papierwerk ging de rode doerak met haar nieuwe baasjes naar huis. Ik kreeg tranen in mijn ogen, het lieve beest had een thuis gevonden.
Ik heb vanochtend vier uur intensief staan poetsen, deels met een licht brak hoofd van de Boulevard van gister. Maar het was elke kattenhaar waard. Ik weet nu dat twaalf kittens op schone kleedjes liggen en dat die ene schuwe weer veilig in zijn schone hokje kan liggen. Het zijn maar vier uurtjes die ook nog eens gezond zijn, want bewegen doe je! En ik vind dat er meer mensen een paar uur in de maand zouden kunnen vrijmaken om deze arme beestjes een prettiger leefomgeving te verzorgen.
Woon je nog thuis of in een studentenhuis maar vinden je ouders of je huisbaas het niet goed dat je een huisdier neemt? Of vind je zo’n poes wel erg leuk maar wil je niet al die haren elke dag van je nette colbert hoeven vegen? Heb je geen tijd om elke dag drie keer met een hond te lopen maar vind je het wel erg leuk om soms met ze te spelen?
Kom helpen in het dierenasiel! Mijn antwoord op mijn huisbaas ‘nee’ tegen huisdieren.
Dat was dus 5 weken lang mijn stage
Wat leuk geschreven! welk asiel heb je gewerkt?
Dierentehuis Den Bosch
Link staat in mijn blogroll.